Zojoji in de sneeuw – 1922

Geen stemmiger manier om het oude jaar uit te lopen dan zoals deze man het doet, in het donker, door de sneeuw en in alle stilte.
Het is een prent uit 1922 van de Japanse kunstenaar Kawase Hasui (1883-1957), getiteld Yuki no Zojoji : Zojoji (de Zojo tempel) in de sneeuw. En hoewel hij in 1925 en ook nadien bekendere varianten op dit zelfde onderwerp heeft gemaakt, is deze prent toch degene die mij het meest boeit.
Onze man loopt door een sneeuwjacht voor de Sangedatsumon, de imposante toegangspoort tot het grote Zojo tempelcomplex in het Shiba Park, Tokio. Flinke vent. Hij is de eerste die zich in westerse kleding op een van Hasui’s prenten durft te vertonen. Hasui zag het namelijk meestal graag wat traditioneler door zijn ronde brillenglaasjes en hij was in zijn prenten toch bij voorkeur nostalgisch idealiserend op het verleden gericht.
Deze houtsnede is een van de zeldzaamste van Hasui’s prenten van voor de catastrofale aardbeving van 1 september 1923, waarbij Tokio en de omliggende steden en gebieden grotendeels verwoest werden. Hasui’s uitgever in Tokio had er indertijd, een jaar voor de ramp, maar honderd van laten drukken en daarvan zullen er waarschijnlijk nogal wat verloren zijn gegaan.
Ik wil het liever niet hebben over hoe de omgeving van de Zojo tempel er tegenwoordig uitziet, tussen de flats en de drukte, en met een oranje-wit geschilderde kopie van de Eiffeltoren op de achtergrond. Een aardbeving zou er dankbaar werk aan hebben, is de gedachte die ik meteen met schrik en schaamte verwerp. Want Japanners zijn meest aardige mensen. En ik hou van aardige mensen. Ze maken mijn wereld plezieriger. Dus, door wind en sneeuw en wat al niet, samen welgemoed voorwaarts. Champagne!

* * *